• Produkt
  • Badania kliniczne
  • Twoje stawy
  • Vademecum wiedzy
  • Napisali o nas
  • Opinie
  • Pytania i odpowiedzi
  • Zamów telefonicznie: +48 793 196 111

    pn-pt 8:30-18:00     sob 9:00-13:00

    Hyalutidin HC Aktiv

    Start » Vademecum wiedzy » Koksartroza Odsłuchaj

    Koksartroza

    Choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowych

    Choroba zwyrodnieniowa stawów (arthrosis deformans, osteoarthrosis) zwana także zmianami zwyrodnieniowo-wytwórczymi stawów jest zespołem chorobowym, który polega na zbyt wczesnym zużyciu i zwyrodnieniu tkanek tworzących staw. Chrząstka szklista pokrywająca i wyściełająca powierzchnie stawowe ulega starciu, na skutek czego odsłonięte zostają powierzchnie kostne, które zaczynają o siebie trzeć. W przebiegu tej choroby dochodzi do zmian w nasadach kości oraz zapalenia błony maziowej stawu, co prowadzi do uszkodzenia struktur i funkcji stawu. Powoduje to także narastanie objawów bólowych, zmniejszenie aktywności życiowej oraz pogorszenie jakości życia.

    Zwyrodnieniu szczególnie często ulega staw biodrowy. Wiąże się to ściśle z trybem życia współczesnego człowieka, zwłaszcza w krajach wysoko rozwiniętych, gdzie wraz z postępem cywilizacji stale obniża się naturalna aktywność fizyczna. Choroba zwyrodnieniowa stawów biodrowych zwana także chorobą zwyrodnioniowo-zniekształcającą stawów biodrowych (arthrosis deformans coxae) lub częściej koksartrozą (coxarthrosis) może dotyczyć jednego lub obu stawów biodrowych. Częstotliwość jej występowania jest różna w poszczególnych krajach, np. w Szwecji dotyczy 2% populacji, w Finlandii aż 15%. W Polsce na zmiany zwyrodnieniowe cierpi ok. 8 mln ludzi, z czego 40% dotyczy stawów biodrowych. Na koksartrozę cierpi znaczna większość kobiet (stanowią one 2/3 spośród  5% chorych na koksartrozę Europejczyków po 55. roku życia), częściej też chorują osoby pracujące fizycznie.

    budowa stawu biodrowego

    Rys.1 Budowa stawu biodrowego


    Etiologicznie rozróżnia się dwie zasadnicze postacie zmian, są to koksartrozy pierwotne, czyli idiopatyczne oraz koksartrozy wtórne.

     



    Koksartrozy pierwotne stanowią ok. 48% wszystkich przypadków występowania koksartrozy. Do grupy tej zalicza się pacjentów, u których pomimo zebrania dokładnego wywiadu oraz wykonania badań klinicznych i radiologicznych nie można jednoznacznie wskazać czynnika wywołującego chorobę, jej przyczyna uznawana jest jako nieznana. Jako pośrednie czynniki mogące mieć wpływ na powstanie choroby zwyrodnieniowej stawów biodrowych wymienia się niewłaściwy tryb życia, wpływ środowiska oraz predyspozycje genetyczne. W badaniach wykazano związek między występowaniem koksartrozy a chromosomem 16p oraz związek pomiędzy zlokalizowanym na chromosomie 6 genem Co19A1 z występowaniem choroby zwyrodnieniowej stawów biodrowych u kobiet. Gen ten związany jest z nieprawidłowościami w budowie chrząstki.

    Koksartrozy wtórne natomiast stanowią 52% wszystkich przypadków zachorowań na chorobę zwyrodnieniową stawów biodrowych. Są one skutkiem wad wrodzonych lub nabytych, takich jak np. wrodzona dysplazja stawu biodrowego, niedorozwój dachu panewki, pogłębienie panewki, wrodzone lub nabyte zwichnięcia stawu biodrowego, wrodzone biodro szpotawe lub koślawe, zaburzenia rozwoju panewek w okresie wzrastania (choroba Perthesa, młodzieńcze złuszczenie głowy kości udowej), uszkodzenia stawu po procesie zapalnym, ropnym lub gruźliczym, zmiany pourazowe (np. po złamaniu szyjki kości udowej lub krętarza kości udowej, zwichnięciu stawu biodrowego, stłuczeniu chrząstki stawowej), nadwaga, otyłość, zmiany przeciążeniowe stawów, nakładające się mikrourazy, zmniejszona wytrzymałość stawu powstała na skutek np. osteoporozy, hemofilia, niedoczynność gruczołu tarczowego, cukrzyca, zaburzenia metaboliczne, dna stawowa. Często wśród przyczyn koksartrozy wtórnej wymienia się także zmiany w ukrwieniu głowy i szyjki kości udowej oraz właściwości krwi.

     

    Rys.2 Koksartroza- osteoartoza stawu biodrowego


    Oprócz zaburzeń w budowie i mechanice stawu ryzyko wystąpienia zmian zwyrodnieniowych stawu biodrowego zwiększają także zaburzenia metaboliczne i hormonalne, palenie tytoniu, nawyki żywieniowe oraz występowanie otyłości. Zaburzenia hormonalne i metaboliczne odgrywają znaczną rolę w występowaniu choroby zwyrodnieniowej stawów biodrowych głównie u kobiet. Wiąże się to z wpływem niektórych hormonów, zwłaszcza estrogenów na przemianę materii w tkance kostnej u kobiet po menopauzie. Zależność pomiędzy otyłością a występowaniem choroby zwyrodnieniowej stawów biodrowych także jest bardziej widoczna u kobiet niż u mężczyzn. Otyłość może mieć zarówno bezpośredni jak i pośredni wpływ na rozwój zmian zwyrodnieniowych stawów biodrowych. Wpływ bezpośredni wiąże się ze zwiększeniem obciążenia jakim poddawane są stawy biodrowe, co może prowadzić do ich mechanicznego uszkodzenia. Pośredni wpływ otyłości na chorobę zwyrodnieniową stawów biodrowych wiąże się natomiast z niekorzystnym wpływem zmian metabolicznych na stan struktur tworzących staw (gównie chrząstki stawowej). Poprzez występującą wraz z otyłością hipercholesterolemią zmianie może ulegać skład płynu stawowego lub może dojść do zaburzeń odżywiania podchrzęstnej warstwy kości. Otyłość oraz znaczna nadwaga, podobnie jak występowanie cukrzycy ma wpływ na szybszy przebieg koksartrozy.


    Najczęściej zgłaszanym przez pacjentów objawem jest ból, często mylnie odczuwany w okolicy stawu kolanowego. Czasami występuje także osłabienie kończyny i uczucie zmęczenia. W początkowym okresie choroby ból występuje tylko podczas obciążania kończyny, zlokalizowany jest w okolicy pachwiny i promieniuje do stawu kolanowego lub lędźwiowego odcinka kręgosłupa. Z czasem dolegliwości nasilają się i występują także w spoczynku oraz podczas dotyku okolicy stawu. Obserwuje się także charakterystyczne trzeszczenia oraz ograniczenie ruchomości stawu zajętego procesem zwyrodnieniowym wraz z narastaniem przykurczu zgięciowego. Powoduje to czynnościowe skrócenie kończyny, trudności w poruszaniu się oraz wykonywaniu codziennych czynności, np. podczas ubierania butów czy wchodzenia do wanny. Chory stara się oszczędzać kończynę dotkniętą procesem zwyrodnieniowym, co może doprowadzić do zaników mięśni uda i pośladka. Na skutek przykurczu chora kończyny dolna ustawia się w pozycji zgięcia, odwiedzenia i rotacji zewnętrznej. Zdeterminowany przez objawy bólowe i występujący przykurcz chód osoby ze zmianami zwyrodnieniowymi stawów biodrowych jest bardzo charakterystyczny. Wiąże się to z tym, iż chory unika obciążania strony dotkniętej procesem zwyrodnieniowym, kompensując to wykonywaniem wahadłowych i rotacyjnych ruchów tułowia. Chód taki powoduje jednak powstawanie koślawości kolana oraz ustawiania podudzia w rotacji zewnętrznej. Jeszcze trudniejsza sytuacja występuje, gdy u danej osoby procesem zwyrodnieniowym objęte są oba stawy biodrowe. Wówczas, na skutek skrzyżowania nóg pacjent ma jeszcze większe problemy z poruszaniem się. Ustawiając stopy na ich zewnętrznych krawędziach zmniejsza się płaszczyzna podparcia, co powoduje iż chód staje się bardziej chwiejny i pojawia się większe ryzyko upadku.



    Podczas oglądania zdjęcia RTG zwraca się uwagę na ukształtowanie szpary stawowej, jej szerokość, kształt powierzchni stawowych tworzących staw, stopień zagęszczenia tkanki kostnej, głębokość panewki stawu biodrowego oraz nachylenie stropu panewki. W obrazie radiologicznym stawu biodrowego objętego procesem zwyrodnieniowym widoczne jest zwężenie szpary stawowej, zagęszczenie struktury kostnej, przejaśnienia zwane cystami widoczne najwyraźniej na głowie kości udowej i dachu panewki, występowanie torbieli kostnych oraz wyrośli kostnych na krawędziach panewki oraz na pograniczu głowy kości udowej z panewką, zniekształcenia głowy kości udowej określane jako 'grzybowate' oraz pozorne skrócenie i poszerzenie szyjki kości udowej. Zdjęcie RTG służy także do określenia stopnia zaawansowania choroby. Na jego podstawie określa się czy obraz stawu jest prawidłowy, czy występujące zmiany są łagodne, umiarkowane, czy zaawansowane. Należy jednak pamiętać, iż nie zawsze stopień zaawansowania zmian zwyrodnieniowych i odczuwane przez pacjenta objawy bólowe są odzwierciedlane na zdjęciu radiologiczny. Podobnie odwrotnie, widoczne na zdjęciu radiologicznym znaczne zaawansowanie zmian zwyrodnieniowych nie zawsze daje proporcjonalne objawy bólowe. Uzależnione jest to głównie od stopnia podrażnienia torebki stawowej i zapalenia błony maziowej. Na podstawie zdjęć radiologicznych określa się także postać koksartrozy. Wyróżnia się dwie postacie tej choroby: postać z przemieszczeniem, która występuje częściej oraz rzadziej występująca postać bez przemieszczenia. Wśród postaci z przemieszczeniem wyróżnić można typ boczny, przyśrodkowy oraz centralny. Nazwy te pochodzą od kierunku przemieszczenia się głowy kości udowej względem panewki stawowej. Określenie stopnia zaawansowania choroby oraz jej postaci pozwala wybrać najbardziej odpowiednie dla danego pacjenta leczenie.

    opracowanie: Monika Musialik

     

    hyalutidin hc aktiv

     

    powrót

    Dowiedz się więcej
    na temat produktu

    dowiedz się więcej

    Twoje stawy
    w dobrej formie

    zobacz film

    Zobacz opinie
    o Hyalutidin

    przejdź